W pierwotnym kształcie przestaje istnieć jeszcze w drugiej połowie XIX wieku. Do czasu pożaru miasta w 1904 roku ratusz (przebudowany lub odbudowany) funkcjonuje jeszcze na środku rynku.
W 1585 Krzysztof Kostka wydaje najstarszy zachowany dekret dotyczący powstania cechu rzemieślniczego w Sokołowie, który dotyczy profesji szewców, a w 1588 roku właściciele Sokołowa uposażają powstały przed 1579 rokiem miejscowy kościół. W tym samym roku formalnie erygowano w mieście rzymskokatolicką parafię.
XVII wiek Rozwój miasta zostaje przerwany w roku 1608, kiedy to Sokołów zniszczył i ograbił znany z awanturnictwa i okrucieństwa „Diabeł Łańcucki” Stanisław Stadnicki, toczący w tym czasie prywatną wojnę z drugim mężem właścicielki Sokołowa Anny Pileckiej – Łukaszem Opalińskim. Jak relacjonowali Janowi Grabińskiemu świadkowie zdarzenia, sprofanowano i splądrowano kościół parafialny, a ofiarami padło co najmniej kilkudziesięciu mieszkańców – cywilów, urzędników i duchownych.