Stanisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1704 roku – zm. 19 lipca 1793 roku w Warszawie) – polski magnat kresowy XVIII. w., wojewoda kijowski w latach 1772–1785, wojewoda bracławski w latach 1764–1772, podstoli koronny w latach 1739–1764, starosta sądecki w latach 1735–1746, starosta radomyski i sieciechowskiUrzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 182., kawaler Orderu Orła Białego, słynny z awanturniczego życia i rozlicznych przygód.
Był synem wojewody sandomierskiego Jerzego Aleksandra i Joanny Karoliny von Sartzhausen.
Życiorys W 1735 otrzymał starostwo grodowe sądeckie, które w 1754 odstąpił Małachowskim. Był posłem na sejm 1738Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 470., poseł województwa wołyńskiego na sejm 1740 rokuTeka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 710.. 29 lipca 1738 roku dostał urząd podstolego koronnego. Poseł województwa kijowskiego na sejm 1744 rokuMieczysław Skibiński, Europa a Polska w dobie wojny o sukcesyę austryacką w latach 1740-1745. T. 2. Dokumenty, Kraków 1913, s. 289.. W 1744 roku został kawalerem Orderu Orła Białego. Pozostawał w zatargach z sąsiadami Potockimi i Jabłonowskimi.