Serafin, imię świeckie Nikołaj Michajłowicz ZahorowskiW transkrypcji z j. rosyjskiego obowiązującego w Imperium Rosyjskim, gdzie urodził się duchowny – Zagorowski. (ur. w Achtyrce, zm. 30 września 1943 w Przemyślu) – duchowny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, święty prawosławny.

Życiorys Młodość i wczesna działalność Był synem prawosławnego diakona Michaiła Fieoktistowicza Zahorowskiego i Praskowii Andriejewny Romienskiej. Miał brata Michaiła i siostrę Annę. W 1894 ukończył seminarium duchowne w Charkowie. W tym samym roku ożenił się z nieznaną z nazwiska kobietą o imieniu Jekatierina Iwanowna i przyjął święcenia kapłańskie. Służył kolejno w cerkwiach we wsiach Policzkowskaja (1894–1898) i Małyżyno (1898–1907), w cerkwi św. Serafina z Sarowa w Charkowie (1908–1909) oraz w cerkwi św. Teodora Stratilatesa przy Szpitalu Aleksandrowskim (1909–1918). W Charkowie zyskał sławę znakomitego kaznodziei, „charkowskiego Złotoustego”. Wokół duchownego skupiła się grupa kobiet prowadzących życie wspólnotowe według reguły mniszej. Po 1910 arcybiskup charkowski Antoni zgodził się na przekształcenie tejże grupy w monaster, jednak do rewolucji październikowej najwyższe władze Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nie potwierdziły tej decyzji. W rezultacie kobiety kontynuowały po 1917 życie we wspólnocie nielegalnie.