dr Andrzej Buzek, Historia Kościoła, Warszawa 1957, „Strażnica Ewangeliczna”.
Sejm, obradujący w Spirze w 1529 pod przewodnictwem króla Ferdynanda, zabronił dalszego szerzenia reformacji. Książęta i miasta ewangelickie przeciwne tej uchwale sejmu spiskiego wnieśli stanowczy protest. Wtedy, po raz pierwszy, na określenie zwolenników reformacji użyto nazwy protestanci.
W roku 1530 zebrał się sejm w Augsburgu. Wziął w nim udział cesarz Karol V i pozwolił odczytać przed plenum sejmowym zasady reformacji spisane przez Filipa Melanchtona. Otrzymały one nazwę Wyznania Augsburskiego (Confessio Augustana). Kościoły ewangelickie (luterańskie) postawiły je na naczelnym miejscu wśród swych ksiąg symbolicznych. Od zasad reformacji ujętych w Wyznaniu Augsburskim pochodzi nazwa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce.
Główne zasady luteranizmu Luteranie opierają swoją wiarę pięciu filarach wiary: tylko Pismo, tylko Chrystus, tylko wiarą, tylko łaska i Soli Deo Gloria. Najistotniejszą z nich jest zasada „Tylko Chrystus”, której podporządkowane są wszystkie inne.