Jewgienij Siergiejewicz Tichocki, ros. Евгений Сергеевич Тихоцкий (ur. , zm. w 1953 w ZSRR) – rosyjski wojskowy (generał), emigracyjny pisarz – memuarysta, oficer Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, a następnie Kozackiego Stanu podczas II wojny światowej.
Wstąpił ochotniczo do 1 Jekaterynodarskiego Pułku Konnego. W 1898 ukończył kozacką szkołę wojskową w Stawropolu, po czym służył jako junkier w 1 Czarnomorskim Pułku Konnym. W 1900 przeszedł do 1 Urupskiego Pułku Konnego, przemianowanego wkrótce na 1 Liniowy Pułk Kozacki, gdzie objął dowództwo 2 Sotni. W 1909 mianowano go piatidesatnikiem w jednej z kozackich brygad konnych. W 1910 awansował do stopnia podesauła. Brał udział w I wojnie światowej. Na początku października 1914 został odznaczony Orderem Św. Jerzego 4 klasy. W 1916 mianowano go pułkownikiem. Od 1918 służył w wojskach Białych. W połowie listopada 1920 wraz z oddziałami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Awansował na generała majora. W latach 30. napisał szereg wspomnień z okresu I wojny światowej (m.in. „Атака Австро-Венгерской конницы на 2-ю Сводную казачью дивизию под м. Городок 4-17 августа 1914 г.”, „Атака 1-го линейного полка Кубанского казачьего войска в боях под г.