mały|Niemiecki plakat propagandowy z około 1938: Ta osoba cierpiąca na choroby genetyczne kosztuje społeczeństwo 60 000 reichsmark w trakcie swojego życia. Volksgenosse, to też twoje pieniądze! Życie niegodne życia () – nazistowski termin używany na określenie tej części populacji ludzkiej, która (zgodnie z przyjętą doktryną eugeniczną) nie miała prawa do życia i powinna zostać poddana eutanazji. Zorganizowany program eksterminacji osób chorych oraz tych, które należały do ras uważanych za gorsze, zgodnie z polityką rasową III Rzeszy (m.in. Żydów, Romów i Sinti, Słowian), prowadzony był w latach 1939–1944 w ramach Akcji T4.
Doktryna stała się ważnym elementem nazistowskiej propagandy III Rzeszy, prowadząc do Holokaustu oraz stając się jego elementem.
Historia Pojęcie po raz pierwszy zostało użyte w tytule pracy profesora Uniwersytetu Lipskiego Karla Bindiga oraz profesora Uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim Alfreda Hoche: („Zezwolenie na niszczenie życia pozbawionego wartości”). Zgodnie z zawartymi tam teoriami część z żyjących osób (cierpiących na zaburzenia psychiczne, chorych psychicznie lub z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym) stanowi „obciążenie społeczeństwa”, jest „pustą wydmuszką istoty ludzkiej” oraz jest „psychicznie martwa”.