W 1959, po ukończeniu studiów, został pomocnikiem, a następnie starszym pomocnikiem szefa sztabu do spraw operacyjnych 22 Drezdeńskiego pułku czołgów średnich w Żaganiu. W 1964 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy do spraw liniowych 8 Drezdeńskiego pułku czołgów średnich w Żaganiu. Trzy lata później, w 1967, został starszym pomocnikiem szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1971 objął stanowisko szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie. W 1973 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1976 został przeniesiony na równorzędne stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 3 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej w Lublinie.
W 1978 objął dowództwo 3 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej i sprawował je przez kolejnych pięć lat. W 1983 na stanowisku dowódcy dywizji został awansowany na generała brygady. W tym samym roku został zastępcą dowódcy do spraw liniowych Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a następnie do spraw obrony terytorialnej. W latach 1987–1991 dowodził Zgrupowaniem Jednostek Zabezpieczenia MON. 4 lutego 1992 został przeniesiony w stan spoczynku.