24 maja 1945 przybył do Wałbrzycha, obejmując stanowisko od wojskowego komisarza radzieckiego 28 maja. Jako prezydentowi udało mu się m.in. przejąć część budynków administrowanych przez wojsko radzieckie (dzięki znajomości z pułkownikiem Pawłem Batowem), zorganizować polskie instytucje oświatowe, społeczne i kulturalne oraz sprowadzić dużą liczbę osadników. 12 maja 1946 jego stanowisko oficjalnie przekształcono w funkcję prezydenta miasta; zajmował je do lipca 1946 lub lipca 1948. W październiku 1948 na Konferencji Powiatowej PPS złożył samokrytykę, która wbrew jego oczekiwaniom poskutkowała wykluczeniem go z partii (utrzymanym po odwołaniu do Komisji Odwoławczej przy Komitecie Wojewódzkim PPS we Wrocławiu). W 1949 przyjęty przez prezydenta Olsztyna Czesława Browińskiego do pracy w administracji miejskiej, został później szefem Gazowni Miejskiej w Olsztynie.
Od 1937 był żonaty z Jadwigą, mieli syna Przemysława (ur. 1945). W 1946 wyróżniony tytułem honorowego obywatela Wałbrzycha.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Honorowi obywatele Wałbrzycha Kategoria:Ludzie związani z Aleksandrowem Kujawskim Kategoria:Ludzie związani z Mielcem Kategoria:Ludzie związani z Nieszawą Kategoria:Prezydenci miast Polski Ludowej Kategoria:Prezydenci Wałbrzycha Kategoria:Urzędnicy samorządu powiatowego II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1964