thumb|250px|Języki bałtycko-fińskie obecnie thumb|250px|Północna Europa na początku IX wieku Ludy bałtycko-fińskie – grupa ludów wspólnego pochodzenia, posługujących się językami bałtycko-fińskiej grupy ugrofińskiej gałęzi uralskiej rodziny języków. Jest to druga co do liczebności grupa ludów uralskich, skupiająca dwie duże narodowości (Finowie 7,0 mln i Estończycy 1,1 mln) oraz kilka nielicznych ludów o charakterze reliktowym (Karelowie, Wepsowie, Liwowie, Iżorowie i Wotowie). W stosunku do pozostałych ludów uralskich ludy bałtycko-fińskie wykazują stosunkowo dużo wspólnych cech antropologicznych, kulturowych i językowych. Wspólnym elementem kulturowym jest bogate pieśniarstwo, którego tematyka składa się na legendarne dzieje tych ludów (por. Kalevala).
Ludy bałtycko-fińskie zamieszkują obszary nad północno-wschodnim Bałtykiem, łącznie z międzymorzem bałtycko-białomorskim, oraz kilka izolowanych obszarów na Nizinie Wschodnioeuropejskiej. Finowie i Estończycy zamieszkują własne państwa, Karelowie Karelię, będącą podmiotem Federacji Rosyjskiej (ale stanowią w niej zaledwie 9,2% ludności), pozostałe ludy bałtycko-fińskie nie mają form państwowości (por. Wepska Gmina Narodowa). Grupą o niewykształconej tożsamości narodowej, choć z pewnością o bałtycko-fińskich korzeniach, jest lud Setu na pograniczu Estonii i Rosji.