Poirot musi szukać więc innych śladów. Policja umożliwia mu przesłuchanie wszystkich wycieczkowiczów. Wiele zeznań pokrywa się - w nocy słyszano wyraźny plusk za burtą, co mogło oznaczać tylko jedno - morderca pozbył się pistoletu. Detektywa intrygują najbardziej zeznania Rozalii Otterbourne. Dziewczyna najwyraźniej boi się coś powiedzieć i wszystko też wskazuje na to, że kogoś kryje. Uwagę Poirota zwraca też bezczelność pokojówki Linnet, Luizy Bourget. Daje ona do zrozumienia, że gdy w noc zabójstwa szła do pokoju chlebodawczyni, widziała mordercę. Nie ma jednak zamiaru dzielić się swymi spostrzeżeniami z policją. Wkrótce potem i ona zostaje znaleziona martwa. Poirot dochodzi do wniosku, że przebiegła kobieta postanowiła wzbogacić się na szantażowaniu mordercy, który jednak okazał się od niej sprytniejszy...
Tymczasem okazuje się, że kolejna osoba na własną rękę „odkryła” mordercę. Salome Otterbourne, matka Rozalii, widziała kogoś, kto wychodził z pokoju Luizy Bourget. Jednak i tym razem morderca był szybszy – gdy kobieta już ma zdradzić Poirotowi nazwisko sprawcy, zostaje trafiona kulą w plecy.