Jako dowód przeciwko integralności australosfenidów podali obecność językowych cingula u wielu ssaków nietrybosfenicznych, obecność dwóch guzków na przednim cingulum u Ambondro, jak również u pewnych boreosfenidów, inny wygląd przedtrzonowców, płaskich u Ambondro, a kwadratowych u Ausktribosphenos, a w końcu kontrast pomiędzy talonidami u Ambondro (z dobrze rozwiniętym hipokonidem po stronie wargowej) i Ausktribosphenos (kwadratowym)Sigogneau-Russell et al., 2001, s. 146.
W następnym roku Luo i współpracownicy opublikowali bardziej kompletną analizę potwierdzającą ich poprzednie wnioski i zaliczającą kredowego australijskiego Bishops whitmorei do AustralosphenidaLuo et al., 2002, ryc. 1. Wymienili tam budowę hipokonulidu, pochylonego bardziej do przodu, a nie do tyłu, jak u boreosfenidów, jako ich dodatkową cechęLuo et al., 2002, s. 23. Zauważyli też, że Ausktribosphenos i stekowce wyróżniała (do wyłączenia Ambondro) obecność V-kształtnego karbu w distal metacristidLuo et al., 2002, s. 22. W tym samym roku opisano Asfaltomylos z jurajskiej Argentyny jako kolejnego australosfenida.