Uzbrojenie stanowiło z reguły 8–12 dział niewielkich wagomiarów, załogę ok. 40 ludzi. Polskie pinki miały wyporność z reguły 70–80 łasztów, czyli ok. 140–160 ton, w przeciwieństwie do cięższych pinas angielskich czy szkockich. Był to najpopularniejszy okręt wojenny na Bałtyku obok galeonu. Pierwsze pinki pojawiły się we flocie gdańskiej w połowie XV wieku.
W czasach późniejszych i współczesnych pod tą nazwą kryły się również statki badawcze, rozpoznawcze, łącznikowe i spacerowe, a nawet łodzie okrętowe wykorzystywane do prowadzenia rozpoznania lub pościgu, początkowo z napędem żaglowym lub wiosłowo-żaglowym, obecnie z napędem mechanicznym.
Bibliografia Edmund Kosiarz: Wojny na Bałtyku X-XIX w., Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1978. Eugeniusz Koczorowski: Bitwa pod Oliwą, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1976. Zygmunt Grabowski, Józef Wójcicki: 1000 słów o morzu i okręcie, Wydawnictwo MON, Warszawa 1955. Encyklopedia Wojskowa, Wyd. I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2007, ,
Kategoria:Klasy okrętów nowożytności