chrześcijanie, a którego następstwo stało się początkiem izolacji Japonii (Sakoku) – w 1639 Portugalczykom, istotnym partnerom handlowym, zakazano wjazdu do japońskich portów ze względu na podejrzenia, dalszego transportowania księży. W 1641 roku Holendrzy zostali przeniesieni ze swojej fabryki w Hirado na wyspę Dejima w porcie Nagasaki. Holendrom, a także kupcom chińskim i koreańskim pozwolono kontynuować handel z Japonią, ale ich działania były ściśle kontrolowane.
Izolacjonizm dobiegł końca w 1853, gdy komodor Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych Matthew Perry wymusił siłą otwarcie Japonii na świat zachodni, przychylni takiemu scenariuszowi byli najważniejsi feudałowie oraz dwór cesarski, którzy chcieli wykorzystać okazję by wywołać kryzys niepopularnego już reżimu. Rząd w Edo został zmuszony do zawarcia układów z mocarstwami zachodnimi, w których rezultacie wiele japońskich portów ogłoszono otwartymi. Taka decyzja była przyczyną piętnastolecia konfliktów wewnętrznych między siogunem a młodymi samurajami z największych posiadłości feudalnych z zachodniej części kraju. Koalicja panów feudalnych pokonała w 1866 armię sioguna, wkrótce potem na ów urząd wyniesiony został Yoshinobu Tokugawa, który dwa lata później (1868) przekazał faktyczną władzę nowemu cesarzowi – Mutsuhito, czym doprowadził do restauracji Meiji.
Przypisy
Kategoria:Siogunowie