Małgorzata Julia Willaume (ur. 17 stycznia 1951 w Łodzi, zm. 21 grudnia 2020) – polska historyczka, wykładowczyni, badaczka dziejów Rumunii.
Życiorys Była córką historyka i działacza politycznego Juliusza Willaume. Kiedy miała dwa lata, jej rodzina przeprowadziła się do Lublina. Studia historyczne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukończyła w 1973. Po uzyskaniu magisterium zaczęła pracę w Katedrze Historii Powszechnej Nowożytnej. Doktorat obroniła w 1980 pod kierunkiem Wiesława Śladkowskiego. Nosił on tytuł Stosunki polityczne polsko-rumuńskie w dobie Wiosny Ludów. W latach 80. była stypendystką rządu francuskiego w Paryżu, gdzie badała dzieje polsko-francuskiej wymiany intelektualnej w międzywojniu. Habilitację uzyskała w 1990. Tytuł naukowy profesora uzyskała w 2005. Na uczelni była zatrudniona do przejścia na emeryturę w 2020.
Specjalizowała się w historii nowożytnej i najnowszej. Opracowała i wydała dzienniki oraz korespondencję Zygmunta Lubicz-Zaleskiego. Jest autorką przekrojowej monografii poświęconej dziejom Rumunii. Należała do redakcji czasopisma „Dzieje Najnowsze”.