Twierdzi on, że mały delfin nie tylko naśladował zachowanie mężczyzny, ale także przewidywał efekt swoich działań. Ta krótka historia ma być ilustracją zjawiska neuroplastyczności, co więcej, dla twórcy neuroarthistory przyczynkiem do określenia genezy architektury rzymskiej. Onians porównuje architekturę rzymską i grecką wskazując na oczywistą różnicę, która wynikać ma ze środowiska, w jakim budowniczowie dorastali i żyli. Odnosi on wprost pagórkowaty krajobraz Rzymu do charakterystycznych dla jego architektury trójkątnych naczółków.
Krytyka Neurohistoria sztuki nosi w sobie znamiona projektu totalnego, ujmującego w sobie dotychczasowe metody analizy i interpretacji obrazów oraz zaawansowany warsztat pracy neurofizjologa. Jak każdy tego typu pomysł narażony jest na krytykę zarówno środowisk reprezentujących historyków i krytyków sztuki, jak i przedstawicieli nauk przyrodniczych. Autor, świadomy ryzyka, już we wstępie do swojej książki odpiera zarzut determinizmu biologicznego. Wskazuje on, że okres powojenny przyczynił się do stygmatyzacji biologicznej perspektywy, czego świetnym przykładem są wczesne prace Gombricha, który, w kontekście determinizmu, wspomina o eugenice (Gombrich 1981, 105). Onians stwierdza, że „musimy po prostu nauczyć się być inteligentnymi w naszym determinizmie” (Onians).