19 września 1957, po 19 latach funkcjonowania, zmieniono nazwę rejonu z kaganowiczowskiego na żeleznodorożnyj, zwiększyła się także jego powierzchnia, gdyż w jego skład włączono rejon mołotowski. W tym okresie zamieszkiwany był on przez 91 300 mieszkańców, z czego mężczyźni, wskutek strat wojennych, stanowili 44,2% dzielnicowej populacji. 29,9% jego mieszkańców pracowało w fabrykach i przemyśle, 26% na kolei, 10,7% w budownictwie, 6,5% w handlu, 4,7% w instytucjach kulturalnych i socjalnych, a 5% w edukacji. W czasach Chruszczowa otwarto nowe fabryki, inwestowano w kolej oraz transport publiczny (linie tramwajowe, autobusowe oraz trolejbusowe), a także tworzono wielkie blokowiska, które nadały architektoniczny styl dzielnicy. Na początku lat siedemdziesiątych populacja w dzielnicy sięgnęła 114 tysięcy ludzi. W dalszym ciągu przeznaczano nowe środki finansowe w nowe mieszkania by sprostać zapotrzebowaniom populacji, czemu służyły kolejne plany pięcioletnie. Nie zapominano także o szkołach, przedszkolach, placówkach kulturalnych i infrastrukturze transportu publicznego. Rozwój rejonu uległ zahamowaniu pod koniec epoki sowieckiej i po rozpadzie Związku Radzieckiego, a dodatkowe pogorszenie sytuacji nastąpiło wraz z kryzysem w Federacji Rosyjskiej w latach dziewięćdziesiątych.