Kronika Kronika (Chronicorum libri II) zawiera zarys historii świata oparty na przekazie biblijnym, a następnie dzieje chrześcijaństwa do początków V wieku, powiązane z historią cesarstwa rzymskiego. Poza Starym Testamentem, głównymi źródłami dla Sulpicjusza były dzieła Euzebiusza z Cezarei i św. Hieronima. Wykorzystał też prace co najmniej kilkunastu innych pisarzy. Swoje źródła relacjonował dokładnie. Czasy sobie współczesne Sulpicjusz przedstawił samodzielnie. Opisując upadek moralności w IV i V wieku, autor doszedł w ostatnich akapitach dzieła do wniosku, że zjawisko to zwiastuje koniec epoki.
Pierwsza księga Kroniki była skrótem ksiąg historycznych Starego Testamentu, od stworzenia świata do narodzenia Chrystusa. Sulpicjusz pominął zagadnienia prawne i kultowe, nie streszczał ksiąg prorockich czy poetyckich. Okres opisany w Ewangeliach i Dziejach Apostolskich pominął, gdyż jak twierdził, nie czuł się na siłach, by udźwignąć tak wielki ciężar. Drugą księgę autor rozpoczął od pobieżnej relacji z okresu prześladowań chrześcijan. Przechodząc do czasów Konstantyna Wielkiego opowiedział o znalezieniu drzewa Krzyża Świętego i obszernie przedstawił dzieje kontrowersji ariańskiej, ale tylko do śmierci św. Hilarego w roku 367. Końcowe fragmenty dzieła poświęcone zostały przede wszystkim historii pryscylianizmu.