W obu tych dziełach Sulpicjusz nie szczędził krytyki i złośliwości duchowieństwu galijskiemu.
Po 403 (dokładna data nie jest znana) Sulpicjusz rozpoczął żmudną pracę erudycyjną, pisząc Kronikę, w której zamierzał przedstawić historię świata z punktu widzenia chrześcijaństwa. Dzięki badaniom współczesnych naukowców wiadomo, że Sulpicjusz musiał zebrać w Primuliacum pokaźną bibliotekę, bo opierał się na wielu różnorakich źródłach, które oddawał z niezwykłą rzetelnością.
W ostatnim okresie życia nie wyjeżdżał już z Primuliacum, chociaż prowadził ożywioną korespondencję z przyjaciółmi w całej Galii. W regionie zapoczątkował ewangelizację, dla potrzeb której ufundował baptysterium. Przyjął też święcenia kapłańskie, a w kościele przy ołtarzu ustawił wizerunki świętego Marcina i Paulina z Noli. Ponieważ Gennadiusz przekazał, że jako kapłan Sulpicjusz skłaniał się ku semipelagianizmowi, lecz następnie z tych poglądów się wycofał i nałożył na siebie pokutę milczenia, badacze twierdzą, że pisarz umarł po 414, kiedy to semipelagianizm zaczął oddziaływać na środowiska kościelne w Galii. Większość uczonych uznaje za orientacyjną, przybliżoną datę śmierci Sulpicjusza, rok 420.