Z jednej strony Sulpicjusz używał w swoim dziele klasycznych pogańskich toposów, jak w motywach o złym-dobrym zbójcy czy prostaku-mędrcu, z drugiej dokonał transpozycji cudów starotestamentowych, wskazując na Marcina jako kontynuatora misji proroków.
Listy Listy stanowią niejako uzupełnienie Żywota. Jak wynika z ich treści, Sulpicjusz nie był świadkiem śmierci Marcina ani uczestnikiem pogrzebu biskupa. Nie dysponując wiarygodnymi relacjami, nie dołączył informacji o tych wydarzeniach do biografii Marcina, tylko opowiedział o nich w bardziej subiektywnej formie listu. Listy miały wyraźny charakter polemiczny – bronił w nich Sulpicjusz dorobku swojego bohatera, jak i wartości biografii, którą napisał.
W pierwszym liście, do kapłana (później biskupa) Euzebiusza, Sulpicjusz podniósł kolejne argumenty za świętością Marcina, polemizując z krytykami Żywota. W liście drugim, do diakona Aureliusza, opowiedział w jaki sposób dowiedział się o śmierci Marcina, zapisał własne rozważania związane z tym wydarzeniem i wyraził nadzieję, że święty będzie się za nim wstawiał w niebie.