W 1871 r. Paul Kummer przeniósł go do rodzaju Psilocybe. Nazwa systematyczna Psilocybe została nadana ze względu na gładką powierzchnię kapeluszy owocników i oznacza łysą (gr. psilos) głowę (gr. kubê). Wyniki badań filogenetycznych prowadzonych m.in. przez Jeana-Marca Moncalvo, które opublikowano w 2002 wskazują, że jest to takson polifiletyczny. Wyróżniają się w nim dwa, wyraźnie odrębne klady. Pierwszy z nich obejmuje przebarwiające się niebiesko grzyby psychoaktywne i jest on siostrzany dla rodzaju hełmówka (Galerina). Drugi klad, do którego należy gatunek typowy, zawiera gatunki pozbawione tych cech i jest spokrewniony głównie z rodzajem Melanotus, a także łuszczakami (Kuehneromyces) i grzybami z rodzaju Phaeogalera. Do 2010 formalnie nie dokonano takiego podziału systematycznego i zakłada się, że jest to jeden rodzaj, zaliczany według kodeksu Index Fungorum do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae) ze względu na cechy zarodników i skórki kapelusza.
W wyniku badań genetycznych z rodzaju został wydzielony drugi Deconica którego gatunki nie zawierają psylocybiny. Jako że stary gatunek typowy, tj. Deconica montana jej nie zawierał, został do niego przeniesiony oraz ustanowiony nowym gatunkiem typowym. W rodzaju Psilocybe jego miejsce zajęła łysiczka lancetowata (Psilocybe semilanceata).