Wraz z końcem ery klasycznej lindy hop był tańczony w całym Harlemie w salach balowych, klubach nocnych, kabaretach, prywatnych mieszkaniach oraz imprezach ulicznych - wszędzie gdzie tylko ludzie spotykali się w celu tańczenia.
Era akrobatyczna (1935–1941) W 1935 roku lindy hop wraz z muzyką swingową stał się popularny w całych Stanach Zjednoczonych. Stało się tak za sprawą wielkiego sukcesu muzyków takich jak Benny Goodman, Count Basie, Ella Fitzgerald, Tommy Dorsey, Artie Shaw, Glenn Miller czy Chick Webb.
Sale balowe (ballrooms) rozsiane na całym terenie USA gościły licznie rozwijające się wtedy big bandy, z których big band Chicka Webba stale gościł na jednej z najpopularniejszych scen ówczesnych czasów, czyli Savoy Ballroom. To z orkiestrą Chicka Webba nastoletnia Ella Fitzgerald zdobywała popularność. Sale te podtrzymywały tradycje konkursów sponsorowanych, na których tancerze mogli prezentować i ćwiczyć nowe kroki. Początkowo tancerzy lindy hop wyrzucano z parkietu, ponieważ zajmowali więcej miejsca niż inni tańczący i dodatkowo kopiąc ich przypadkowo. Jednakże ostatecznie Savoy ustąpił ze swojego stanowiska i zaprosił tancerzy lindy hop, którzy byli atrakcją dla innych tańczących i przyciągali więcej gościFrankie Manning, Northern California Lindy Societyworkshop interview, January 2002.