44 Kamczacki pułk piechoty (ros. 40-й пехотный Камчатский полк) – pułk piechoty okresu Imperium Rosyjskiego, sformowany 16 sierpnia 1806, rozformowany w marcu 1918.
Pułk wziął udział w działaniach zbrojnych epoki napoleońskiej, w wojnach z Turcją, a także w działaniach zbrojnych okresu I wojny światowej. Pułk był odznaczony Krzyżem św. Jerzego za odwagę i męstwo w wojnach 1812, 1813 i 1814 r. oraz za walki o Sewastopol w 1854 i 1855 r.
Organizacja pułku 44 Kamczacki pułk piechoty sformowano z jednej kompanii grenadierów i trzech kompanii muszkieterów Jekatierinskiego pułku muszkieterów w składzie trzech batalionów. Od 22.02.1811 pułk przyjął nazwę Kamczacki. W 1811 przy pułku sformowano Kamczacki batalion rezerwowy (batalion rekrucki). W 1813 Kamczacki batalion rezerwowy przeszedł do formowanego pułku piechoty w Benderach. 28.01.1833 do Kamczackiego pułku włączono 1 i 3 batalion Jegrów i 2 batalion Neszeburskiego pułku piechoty. Wtedy też przyjął nazwę Kamczackiego pułku jegrów. Składał się z 6 batalionów, cztery rozwinięte i dwa rezerwowe). 14.07.1841 r. jedną kompanię z pułku wydzielono do formowania 4 batalionu rezerwowego Kabardyńskiego pułku piechoty. W marcu 1854 w pułku sformowano 7 i 8 bataliony piechoty. 14.04.1856 przyjął nazwę Kamczacki pułk piechoty.