thumb|200px|Układ kolorów w poglądowej wersji tarczy Newtona thumb|200px|Tarcza barw według Izaaca Newtona (Opticks, 1704 r.) Tarcza Newtona (również krążek Newtona) – dysk z radialnymi, kolorowymi sektorami, np. w kolorach tęczy, których barwy i wielkości są tak dobrane, aby przy szybkim obracaniu się krążka obserwator widział go jako jednolicie biały. Isaac Newton zaprezentował w ten sposób w roku 1704 addytywne mieszanie barw: odpowiednia kombinacja barw chromatycznych daje w wyniku zmieszania achromatyczne wrażenie bieli lub inne wrażenie barwne.
Historia tarczy Newtona Obserwując barwne efekty rozszczepienia światła w pryzmatach i soczewkach Newton wyjaśnił mechanizm aberracji chromatycznej, ograniczającej możliwości stosowania teleskopów (zaprojektował teleskop zwierciadlany, w którym to zjawisko nie występuje). Po eksperymentalnym potwierdzeniu możliwości rozdzielania achromatycznej wiązki promieniowania widzialnego na wiązki o różnych barwach oraz ich ponownego łączenia opisał już w latach 60. XVII w. zjawisko, które jest znane dzisiaj jako synteza addytywna. Analizując ten proces korzystał z „koła barw” (łac. spectrum locus). W jego centrum umieścił „punkt bieli”, a na obwodzie nazwy barw.