Pawieł Siergiejewicz Polakow, ros. Павел Сергеевич Поляков (ur. 20 grudnia 1902 w chutorze Razuwajew koło stanicy Ostrowskiej w obwodzie Wojska Dońskiego, zm. 13 października 1991 we Freyungu) – emigracyjny kozacki poeta, pisarz i publicysta, tłumacz, redaktor pism, działacz kozackiego ruchu narodowego.
Uczęszczał do szkoły realnej w Kamyszynie, ale przerwał naukę z powodu wstąpienia do wojsk Armii Dońskiej walczącej z bolszewikami. Służył w 13 Pułku Pieszym. Po odwrocie został internowany w Gruzji. Stamtąd przyjechał na Krym, wchodząc w skład straży przybocznej głównodowodzącego wojskami Białych gen. Piotra N. Wrangla. W połowie listopada 1920 r. został ewakuowany do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. W 1924 r. ukończył doński korpus kadetów, a następnie studia filologiczne na uniwersytecie w Belgradzie. Pracował jako urzędnik w jugosłowiańskim ministerstwie oświaty. Od młodych lat pisał wiersze. Podczas nauki w korpusie kadetów redagował 2 czasopisma: „Doniec” i „Nauka i Żyzń”. Był autorem humorystycznych felietonów w rosyjskiej prasie emigracyjnej. Przekładał na język serbsko-chorwacki utwory rosyjskiej literatury klasycznej. Po utworzeniu Ruchu Wolnokozackiego w 1927 r., został jego działaczem. Opowiadał się za niezależnością kozacką. Napisał książkę pt. Wolnoje kazaczestwo.