Cechy utworu Obraz sycylijskiego społeczeństwa W powieści zawarty został obraz najważniejszych warstw społecznych Sycylii w I połowie XIX w. W osobach Diega i Ferdinanda Trao Verga ukazał podupadłą materialnie i moralnie starą szlachtę. Obaj bracia są dziwakami i samotnikami, przekonanych, że wyjdą z biedy, jeśli uda im się doprowadzić do końca proces z królem Hiszpanii, który wiele wieków wcześniej pożyczał pieniądze od ich przodka. Szlachta przekonana jest o własnej wyższości, żyje we własnym świecie, z pogardą odnosząc się do innych ludzi. Również markiz di Leyra prowadzi w swoim wystawnym pałacu bezczynne życie, otoczony przesadną liczbą służących. Całkowitym przeciwieństwem tego typu postaci jest główny bohater powieści.
W mniejszym stopniu w utworze ukazani zostali chłopi i ubodzy mieszczanie. Verga nie opisuje tej grupy społecznej z sympatią i współczuciem typowym dla wcześniejszych dzieł (Nedda, opowiadania z cyklu Życie wśród pól i Nowele wieśniacze). Biedacy są w powieści nieokrzesaną masą, skupioną na walce o dobra materialne według tego samego mechanizmu, jaki motywuje do bogacenia się zamożniejszych mieszczan.