Ambicje bohatera nie mogą zostać zrealizowane z powodu wrogiej postawy, jaką stale przejawia wobec niego stara sycylijska szlachta. Szlachetnie urodzeni mieszkańcy Vizzini postrzegają go jako dorobkiewicza i intruza, akceptują jedynie z przymusu. Bianka Trao, zmuszona okolicznościami do ślubu z nim, nie potrafi go pokochać. Córka, której pragnął zapewnić szczęśliwe życie, pod wpływem środowiska młodych szlachcianek zaczyna wstydzić się gorzej urodzonego ojca. Również ludzie z gminu zazdroszczą mu powodzenia i odnoszą się do niego z niechęcią. Gdy osamotniony bohater umiera w pałacu markiza di Leyra, służący z zadowoleniem komentuje, że nie będzie musiał więcej obsługiwać człowieka, który nie urodził się nawet jako szlachcic.
Przyczyną klęski bohatera wydaje się być fakt, że zerwał on z własnym środowiskiem, wyrzekł się swojej warstwy społecznej i za wszelką cenę pragnął być uważany za równego szlachcie. Na drodze do tego celu porzucił jedyną szczerze oddaną mu osobę - Diodatę. Równocześnie jednak można wątpić, czy bohater osiągnąłby szczęście, gdyby - idąc za radami ojca - podjął inne decyzje (ożenił się z kochanką, zadowolił prowadzeniem niewielkiego przedsiębiorstwa). Tak samo byłby narażony na klęskę swoich projektów, ekonomiczną porażkę.