Marcin Eysymont herbu Korab (ur. 13 listopada 1735, zm. 2 maja 1814 w Łukowie) – poeta doby Oświecenia, pijar, prowincjał prowincji polskiej, syn Józefa Antoniego, strażnika upickiegoW metrykach chrzcielnych złoczowskich Marcin tytułuje się strażnikowiczem upickim i Aleksandry Anny Urszuli ReymerAGAD, AR VIa, s. 405, w powiązaniu z Aktem chrztu Ludwiki Eysymontówny z dnia 23,02.1744 kościoła parafialnego w Żółkwi.
Życiorys Wywodził się ze znanej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. Urodził się 13 listopada 1735 roku w Rachmanowie (parafia Szumsk) w powiecie krzemienieckim, gdzie jego ojciec zarządzał dobrami Radziwiłłów, (był marszałkiem dworu Michała Radziwiłła).
Wstępnie kształcił się w kolegium pijarskim w Złoczowie. W roku 1751 mając 16 lat wstąpił do tego zgromadzenia. W kolegium w Złoczowie objął funkcje nauczyciela w zakresie wymowy, filozofii i matematyki. Następnie przeniesiono go do Warszawy, gdzie pełnił analogiczne obowiązki. W roku 1760 wysłany na studia do Rzymu i Paryża. Po powrocie nauczał w kolegium w Rzeszowie, a następnie powrócił do Warszawy, gdzie pracował pod kierunkiem Stanisława Konarskiego. Tam też objął funkcję rektora Kolegium Nowego. W latach 1789–1792 był wybrany Prowincjałem na Prowincję Polską Pijarów.