Paolo Montarsolo (ur. 16 marca 1925, zm. 31 sierpnia 2006) – włoski bas operowy, najaktywniejszy w latach 60. do 80. XX wieku, utożsamiany przede wszystkim z rolami buffo.
Życiorys Paolo Montarsolo urodził się w Portici. Po studiach wokalnych w Neapolu i Mediolanie zadebiutował w Teatro di San Carlo w Neapolu 1949 roku. Jednak swój pierwszy w pełni profesjonalny debiut zanotował w 1950 roku w Operze Bolońskiej jako Luardo w I quatro rusteghi Ermanno Wolfa-Ferrariego. W 1952 r. został zaangażowany do La Scali, gdzie występował przez 10 sezonów.
Początkowo śpiewał małe role, ale szybko dał się poznać w rolach buffo w operach Mozarta i Gioacchino Rossiniego. W 1954 roku zaczął występować poza granicami Włoch, głównie w Wiedniu, Salzburgu, Paryżu, Londynie, Glyndebourne. W 1957 roku zadebiutował w Stanach Zjednoczonych w Dallas Opera, następnie występował w San Francisco Opera, Lyric Opera of Chicago, gdzie w 1958 r. po raz pierwszy zaśpiewał rolę Don Basilia w Cyruliku Sewilskim G. Rossiniego, oraz Metropolitan Opera w Nowym Jorku.
Odszedł ze sceny w 1997 roku, ale pozostał aktywny jako reżyser i pedagog. Zmarł w Rzymie w 2006 roku.