niezależnie od społecznego statusu, człowiek pragnący wiecznego życia w raju powinien żyć zawsze wolny od doczesnych pokus i grzechów.
Historycy sztuki zgodnie datują krakowskie dzieło na czwartą ćwierć XVII wieku. Według niektórych badaczy, jednym ze źródeł inspiracji miał być miedzioryt autorstwa Paula Fürsta z lat ok. 1635–1666. Nie wiadomo, kto namalował krakowski obraz, mimo to w literaturze (głównie starszej) przypisywano dzieło Franciszkowi Lekszyckiemu, małopolskiemu artyście, który malował obrazy na zlecenie bernardynów z Krakowa i Kalwarii Zebrzydowskiej. W przypadku postaci, doszukiwano się tu żyjących możnych XVII wieku związanych z elitą władzy Rzeczypospolitej i Europy. Cesarzem mógł być zatem Ferdynand III Habsburg (rządzący w latach 1637–1657), królem – Jan II Kazimierz Waza (1648–1668) lub Michał Korybut Wiśniowiecki (1669–1673), kardynałem – Jan Albert Waza (pontyfikat w latach 1612–1634), bądź Michał Stefan Radziejowski (pontyfikat w latach 1686–1687), biskupem Andrzej Lipski, hetmanem – Stanisław Koniecpolski (hetman polny koronny od 1618, hetman wielki koronny od 1632, zm. 1646), szlachcicem – Władysław Wiktoryn Siciński.
Przypisy