Marian Henryk Serejski (ur. 3 maja 1897 w Warszawie, zm. 23 października 1975 tamże) – polski historyk, mediewista, historyk historiografii.
Życiorys Absolwent historii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1925 obronił rozprawę doktorską (Idea Imperium Romanum w Galii Merowińskiej) przygotowaną pod kierunkiem Marcelego Handelsmana. Uzyskał habilitację w 1937 (praca pt. Idea jedności karolińskiej. Studium nad genezą wspólnoty europejskiej w średniowieczu). W latach 1937–1939 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym}.
W okresie II wojny światowej przebywał początkowo w Warszawie (zajmował się zabezpieczaniem przed Niemcami akt GISZ), a następnie na wsi w Lubelskiem. W 1940 aresztowany i osadzony w obozie w Oświęcimiu (zwolniony w 1942). Zaangażowany w tajne nauczanie. Od 1945 związany z Uniwersytetem Łódzkim. W 1946 profesor nadzwyczajny, 1956 profesor zwyczajny. W latach 1948–1950 dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Łódzkiego. od 1965 związany Instytutem Historii PAN (do 1968 kierownik Zakładu Historii Historiografii). Inicjator serii Klasycy Historiografii Polskiej. Laureat Nagrody Fundacji im. A.