thumb|245px|Zebranie zwołane w celu powołania Wojewódzkiego Komitetu Pożyczki Obrony Przeciwlotniczej. Siedzą m.in. senator Michał Róg, senator płk. Adam Koc i ks. Franciszek Garncarek (pośrodku) 245px|right|thumb|Grób ks. Franciszka Garncarka na cmentarzu Bródnowskim Franciszek Garncarek (ur. 14 września 1884 w Radomsku, zm. 20 grudnia 1943 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik kapituły łowickiej, dziekan dekanatu sochaczewskiego a następnie praskiego, proboszcz parafii w Grochowie, Sochaczewie, parafii Bożego Ciała w Warszawie, parafii św. Augustyna w Warszawie i parafii św. Michała i św. Floriana w Warszawie, działacz społeczny.
Początki posługi duszpasterskiej Syn Michała i Józefy z Jakubowskich. Święcenia kapłańskie przyjął w listopadzie 1910 r. Do grudnia 1910 r., sprawował funkcję wikariusza w Jeżowie koło Brzezin, następnie został przeniesiony do parafii Służew pod Warszawą. Od września 1911 r., sprawował posługę duszpasterską w parafii Matki Bożej Loretańskiej na Pradze w Warszawie. W latach 1913–1916 był proboszczem w Grochowie, w powiecie kutnowskiem, a od września 1916 r., do lipca 1919 r., w Dąbrówkach.