Zbigniew Rawicz właśc. Zbigniew Władyka (ur. 2 lutego 1912 we Lwowie, zm. 27 sierpnia 1966 w Warszawie) – polski piosenkarz.
Życiorys Urodził się 2 lutego 1912 roku we Lwowie. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza oraz naukę śpiewu u Czesława Zaremby. Zadebiutował w grudniu 1938 roku na płytach Syrena Electro. Drugą serię płyt nagrał w styczniu 1939 roku, a następną w czerwcu tego samego roku. We wrześniu 1939 roku walczył na froncie. Podczas okupacji hitlerowskiej śpiewał w kawiarniach warszawskich oraz uczestniczył w podziemnych koncertach. Ponadto kontynuował naukę śpiewu u Magdaleny Maliszewskiej-Halfterowej. Należał do Armii Krajowej i brał udział w powstaniu warszawskim.
Po wojnie, dzięki dużej aktywności artystycznej, stał się bardzo znany. Nagrywał płyty w poznańskiej wytwórni Mewa, a od 1948 roku w Muzie. W latach 1946–1966 wziął udział w blisko czterech tysiącach koncertów (w tym również na cele społeczne – w szpitalach, szkołach, domach dziecka itp.). Wystąpił na także z ponad 300. recitalami w Polskim Radiu. W latach pięćdziesiątych koncertował za granicą – w Austrii, Rumunii, Bułgarii, na Węgrzech.