jest niepewny sensu swojej egzystencji, który jawi mu się jako przyzwyczajenie i powtarzanie. Zachowuje się egoistycznie i egocentrycznie: „Cierpienie i radość innych mogę zawsze tylko rozważać w odniesieniu do siebie, jako potrawę podtrzymująca moje siły duchowe”. Dochodzi do rozdwojenia między automatycznym sposobem bycia a rozumem, który nie jest w stanie nic przyjąć w sprawie niejasnego losu. I nie jest w stanie wystarczająco odpowiedzieć na sensowne pytania. Bohater nie może być bohaterem w tradycyjnym znaczeniu tego słowa, jest sceptycznych człowiekiem, który umie obserwować tylko siebie: „Już od dawna żyję nie sercem, ale głową. Moje własne namiętności i pasje odważam z rosnącą ciekawością, ale bez współczucia”. Rozpacza nad wieczną niezmiennością i tępą, instynktowną bezsensownością swojej egzystencji. Wciąż tęskni za szczerością i wolnością i nie może się zobowiązać, uszanować żadnych zasad.
Ten typ postaci jest specyficzną charakterystyką tych czasów, na którą wpływa historia prądów intelektualnych i mentalności.