Władysław Stanisław Leśniak (ur. 30 kwietnia 1897 w Bochni, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik geograf Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w Bochni jako syn Bronisława i Antoniny z domu Hannerów. Ukończył gimnazjum w Stryju, a egzamin dojrzałości zdał w grudniu 1914 w Wiedniu. Przed I wojną światową był członkiem Związku Strzeleckiego w Stryju i instruktorem harcerskim. W 1913 uczestniczył wraz z drużyną reprezentacyjną w zlocie skautingowym w Anglii.
Od 6 sierpnia 1914 służył w Legionach Polskich, gdzie następnie otrzymał przydział do V baonu 5 pułku piechoty w składzie I Brygady, wraz z którym przeszedł szlak bojowy. 19 maja 1915 został ranny pod Kozinkiem. W 1917, po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej. Za postawę wykazaną w czasie walki, 17 maja 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
11 listopada 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, gdzie przydzielono go do 1 baonu strzelców krakowskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, od 2 czerwca 1919 służył w 5 pułku piechoty Legionów, a następnie od lipca 1920 w 142 pułku piechoty. 30 sierpnia 1920 dostał się do niewoli bolszewickiej i przebywał w niej do 15 marca 1921.