thumb|Carl Wilhelm Hübner, Tkacze śląscy (1844) thumb|Karykatura o powstaniu tkaczy śląskich z napisem „Nędza na Śląsku / Głód i rozpacz / Pomoc rządowa” thumb|Georg Erler, Liczyrzepa i tkacka Śmierć. Ilustracja łączy powstanie śląskich tkaczy ze śląskim folklorem. Pojawiła się – prawdopodobnie w kontekście dramatu Hauptmanna – około 1910 roku thumb|Kamień w Bielawie upamiętniający powstanie tkaczy śląskich Powstanie tkaczy śląskich – zbrojny zryw tkaczy z Bielawy (niem. Langenbielau) i Pieszyc (niem. Peterswaldau) na Dolnym Śląsku, domagających się podniesienia płac oraz poprawy warunków bytowych, mający miejsce w 1844 roku.
Doprowadził do wystąpień w innych okręgach przemysłowych Przedgórza Sudeckiego. Bunt został krwawo stłumiony przez wojska pruskie. Śląskie powstanie tkaczy z 1844 roku wpisywało się w ówczesne nastroje społeczne regionu sowiogórskiego. W latach 1785/86, 1793 i 1798 miały miejsce wystąpienia na dużo większą skalę. Na ich tle bunt z 1844 roku nie był ani największy, ani najbardziej burzliwy, mimo to jego znaczenie było szczególne.