W tym okresie polskie placówki konsularne mieściły się też w: Leningradzie – konsulat 1926–1939, Mińsku – konsulat generalny 1924–1939, Tyflisie przy ul. Korganowskiej 24 (1932–1936) – agencja konsularna 1919, konsulat 1929, konsulat generalny 1926–1937, Charkowie – agencja konsularna 1918, poselstwo 1921–1924, konsulat generalny 1924–1934, konsulat 1934–1937, Kijowie – konsulat 1919, konsulat 1926–1934, konsulat generalny 1934–1939, Odessie – konsulat 1920Tadeusz Radzik: Położenie Polaków na Ukrainie w okresie międzywojennym w ocenach polskich konsulów.Wojciech Skóra: Służba konsularna Drugiej Rzeczypospolitej. Organizacja, kadry i działalność, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2006, s. 891., Władywostoku przy ul. Puszkińskiej 6 (ул. Пушкинская) (1921), ul. Puszkińskiej 33 (1921–1923); konsulat 1920–1924.
Po podniesieniu rangi przedstawicielstwa do szczebla ambasady, w 1934 jej siedzibę przeniesiono do pałacu zbudowanego w 1910 dla kupca Gawriiła Tarasowa przy ul. Spiridinowka 30 (). W 1918–1921 mieścił się tutaj Komisariat Spraw Zagranicznych (), 1921–1923 Amerykańska Organizacja Pomocy (– АРА), do 1934 Sąd Najwyższy ZSRR (). W dniu 17 września 1939 władze ZSRR cofnęły akredytację personelowi ambasady, który 9 października opuścił Moskwę.