thumb|Podpisanie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w Moskwie, 1 lipca 1968 Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (, NPT) – umowa międzynarodowa stanowiąca fundament globalnego reżimu nieproliferacji nuklearnej, oparta na trzech filarach: zapobieganiu rozprzestrzenianiu broni jądrowej, zobowiązaniu do rozbrojenia nuklearnego oraz gwarancji prawa do pokojowego wykorzystania energii jądrowej. Otwarty do podpisu 1 lipca 1968 roku, wszedł w życie 5 marca 1970 roku. Jest najszerzej ratyfikowanym traktatem rozbrojeniowym: liczy 191 państw stron, w tym pięć uznanych państw nuklearnych.
Układ dzieli sygnatariuszy na państwa nuklearne (te, które przeprowadziły próbę jądrową przed 1 stycznia 1967 roku: Stany Zjednoczone, ZSRR/Rosja, Wielka Brytania, Francja i Chińska Republika Ludowa) oraz państwa nienuklearne. Państwa nuklearne zobowiązują się do nieprzekazywania broni jądrowej, a nienuklearne do nieodbierania jej i niewytwarzania, przy czym obie grupy deklarują dążenie do rozbrojenia.
W 1995 roku układ został przedłużony bezterminowo. Co pięć lat odbywa się konferencja przeglądowa;