Niemieccy historycy sztuki próbowali obalić wszelkie roszczenia zgłaszane przez Hawassa, wskazując na dokumenty z 1924 roku omawiające negocjacje między Borchardtem i władzami egipskimi, choć, jak wspomniano wcześniej, Borchardt został oskarżony o nieuczciwość. Władze niemieckie twierdzą również, że popiersie − jako zbyt kruche − nie nadaje się do transportu i że argumenty prawne przemawiające za repatriacją były nieistotne. Według „The Times” Niemcy obawiają się, że pożyczenie popiersia do Egiptu nie gwarantuje jego zwrotu do Berlina.
W grudniu 2009 roku dyrektor Muzeum Egipskiego w Berlinie, Friederike Seyfried, udostępniła Egiptowi dokumenty ujawniające − w protokole podpisanym przez niemieckiego archeologa i stronę egipską − że obiekt został wpisany jako „gipsowe i malowane popiersie księżniczki” (w pamiętniku Ludwig Borchardt pisze wyraźnie o niej jako Nefertiti), co dowodzi, że Borchardt napisał protokół tak, by jego kraj mógł otrzymać figurę. Hawass stwierdził: „materiały te potwierdzają tezę, że Borchardt postąpił nieetycznie i chciał w ten sposób oszukać”.