Aresztowany w czerwcu 1919, oskarżony o agitację antyradziecką zawartą w publicznie głoszonych kazaniach. Dzięki wstawiennictwu swojego zięcia, P. Kasatkina, po czterech dniach opuścił więzienie. Patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon mianował go biskupem czelabińskim, wikariuszem eparchii orenburskiej. Dwa lata później został biskupem wiackim i słobodzkim. Zdecydowanie zwalczał Żywą Cerkiew. W sierpniu 1922 został aresztowany po raz drugi razem z żyjącym z nim w jednym mieszkaniu biskupem pomocniczym eparchii wiackiej Wiktorem. Został oskarżony o związki z nielegalnymi organizacjami monarchistycznymi i nielegalne rozprzestrzenianie pism patriarchy Tichona oraz metropolity jarosławskiego Agatangela. Skazany na trzyletnią zsyłkę do Kraju Narymskiego, odbył całość wyroku i wrócił do Wiatki w 1926. W tym samym roku otrzymał godność arcybiskupa i ponownie został ordynariuszem eparchii wiackiej i słobodzkiej. Jeszcze w tym samym miesiącu (maju 1926) został uwięziony, ponownie razem z biskupem Wiktorem, i oskarżony o prowadzenie nielegalnej kancelarii eparchialnej i głoszenie „kontrrewolucyjnych kazań”. Ponownie skazany na trzyletnią zsyłkę, po roku przymusowego pobytu w Aleksandrowie (obwód włodzimierski) uzyskał możliwość powrotu do Wiatki.