Holandia Karaibska (nld. , pap. , ) – nazwa używana na określenie trzech karaibskich wysp: Bonaire w Ameryce Południowej oraz Sint Eustatius i Saba w Ameryce Północnej, stanowiących od 10 października 2010 r. gminy zamorskie (openbaar lichaam) Holandii. Do 9 października 2010 r. należały do Antyli Holenderskich. Mieszkańcy tych wysp posiadają prawa identyczne jak mieszkańcy krajów Unii EuropejskiejMieszkańcy. Odległość od Holandii Europejskiej wynosi ponad 7800 km.
Wyspy Holandii Karaibskiej nazywane są również „Wyspami BES” (BES-eilanden). Nazwa ta pochodzi od ich pierwszych liter Bonaire, Sint Eustatius, Saba). Są kontrolowane oddzielnie. Wyspy te określa się również jako „gminy specjalne” (nld. bijzondere gemeente).
Historia Tereny wyspiarskie obecnej Holandii Karaibskiej do roku 1954 stanowiły część autonomicznego terytorium Antyli Holenderskiej. W kilku referendach mieszkańcy wyrażali swoje opinie, na temat rozwiązania tego terytorium. Ludność Sint Eustatius jako jedyna, była za pozostaniem w Antylach Holenderskich, natomiast ludność pozostałych dwóch wysp głosowała za ich rozwiązaniem. Od tego czasu politycy tej wyspy jak i wysp Bonaire i Saba opowiadali się za bezpośrednimi stosunkami z Holandią.