Spektakl reżyserowali Božo Nikolić i Sokrat Mio.
W 1946 funkcję głównego reżysera teatru objął Pandi Stillu, który ukończył kurs dla reżyserów teatralnych w Bukareszcie. Kadrę aktorską zasiliła grupa artystów, występujących dotąd w teatrze wojskowym (Loro Kovaçi, Marie Logoreci, Violeta Manushi, Besa Imami). W tym samym roku zrealizowano 10 premier. W 1947 funkcję dyrektora objął Kolё Jakova. Z teatrem ściśle współpracował doradca radziecki w ministerstwie kultury, znany reżyser Władimir Fiodorowicz Dudin. Z jego inicjatywy w 1947 uruchomiono przy teatrze kursy aktorskie (na bazie tych kursów powstała Wyższa Szkoła Aktorska im. Aleksandra Moisiu). W ciągu pierwszych pięciu lat działalności teatru odbyło się 110 przedstawień, które obejrzało 60 747 widzów.
Do roku 1991 teatr niezmiennie działał w konwencji socrealistycznej, zmiany nastąpiły dopiero w 1991 wraz z objęciem stanowiska dyrektora teatru przez Roberta Ndrenikę. Wymiar symboliczny miało wystawienie 29 marca 1991 sztuki Wizyta starszej pani Friedricha Dürrenmatta, co uznano za pierwszą próbę rozliczenia komunistycznej przeszłości przez scenę narodową. Od 1947 scena działała pod nazwą Teatru Ludowego (Teatri Popullor), która w 1991 przybrała dzisiejszą formę Teatr Narodowy (Teatri Kombëtar).