Po oblocie i zakończeniu testów samolot został przyjęty do USN na przełomie 1932/33 ale BuAer postanowiło zaprzestać dalszych prac rozwojowych nad samolotem i nie wszedł on do produkcji seryjnej. Jako jeden z powodów odrzucenia prototypu były także nietypowe urządzenia sterowe używane przez samolot. Kolejnymi łodziami latającymi USN były już jednopłatowe Consolidated XP3Y i Douglas XP3D.

W dniach 15/16 stycznia 1935 pilotowany przez porucznika Johna Thacha samolot zapoczątkował loty non-stop z Naval Station Norfolk do w Strefie Kanału Panamskiego. W ośmioosobowej załodze samolotu (pierwszy pilot Thach, dwóch innych pilotów, pierwszy mechanik, dwóch innych mechaników, radiotelegrafista i ogólny pomocnik) znajdowali się między innymi David E. Bunger i późniejszy admirał Joseph J. Clark.

Przed załogą samolotu postawiono trzy zadania: podstawowym było wyliczenie zużycia paliwa w normalnym locie, drugim było opracowanie optymalnych ustawień przepustnicy w celu zoptymalizowania zużycia paliwa, trzecim była obserwacja wpływu tak długiego lotu na funkcjonowanie załogi.