Historia Historia ulicy Katowickiej sięga lat 20. XX wieku, gdy na Saskiej Kępie osuszono grunty i rozparcelowano tereny. Dodatkowym bodźcem rozwoju inwestycji mieszkaniowych było oddanie do użytku mostu Poniatowskiego. Nazwa ulicy została nadana uchwałą Rady Miejskiej Warszawy z dnia 27 września 1926. Najstarsza część zabudowy, czyli Kolonia Łaskiego pochodzi z roku 1926. Od roku 1928 na ulicy zaczęły pojawiać się pojedyncze wille, w tym domy wpisujące się w najnowsze ówcześnie światowe tendencje architektoniczne, inspirowane m.in. projektami Le Corbusiera.
Po II wojnie światowej wille przy ul. Katowickiej stały się domami wieloizbowymi, czyli objęte zostały przymusowym dokwaterowaniem lokatorów do mieszkań przedwojennych właścicieli. Ponadto odcinek ulicy między Zwycięzców i Obrońców (ok. 250 m) wytypowany został do zrekonstruowania przez Biuro Odbudowy Stolicy (BOS). Eksperyment miał polegać na uczynieniu jej ulicą pokazową („ulicą Warszawy przyszłości”) poprzez usunięcie ogrodzeń i wprowadzenie zieleni oraz ozdobienie jej obiektami małej architektury. Inicjatywa – według doniesień prasowych – spotkała się z przychylnością mieszkańców.