Przy pisaniu korzystał głównie z materiałów zgromadzonych w archiwum francuskiego ministerstwa spraw zagranicznych, relacji polityków i podróżników, własnych spostrzeżeń wyniesionych z pracy w dyplomacji, a także opracowań między innymi Rousseau i Mably’ego, a z historyków polskich: Marcina Kromera, Bernarda Wapowskiego i Gotfryda Lengnicha. W połowie 1771, po ponad dwóch latach, praca została ukończona, jednak de Rulhière dopisywał do niej uzupełnienia przez następne dwadzieścia lat, aż do swej śmierci.
Dzieło po raz pierwszy ukazało się w 1807 w Paryżu w redakcji . Jego publikacja związana była z proklamacją Księstwa Warszawskiego przez Napoleona. Wydane w czterech tomach o łącznej objętości ponad tysiąca stron było podstawowym źródłem informacji o Polsce dla Napoleona i jego najbliższych współpracowników. Przez następne stulecie było najobszerniejszym i najbardziej wszechstronnym obcojęzycznym opracowaniem poświęconym historii Polski i sytuacji Rzeczypospolitej w drugiej połowie XVIII wieku.
Rulhière zaprezentował sprawy Rzeczypospolitej na szerokim tle międzynarodowym, przedstawiając sytuację w państwach ościennych, przede wszystkim w Imperium Rosyjskim, a także politykę państw zachodnich, głównie Francji, wobec Europy Środkowo-Wschodniej.