Z czasem reżim dopuszczał się coraz większych pogwałceń rozejmu, czego punktem kulminacyjny była masakra w Huli z 25 maja 2012 roku, w której zginęło 108 osób oraz masakra w Al-Kubajr z 6 czerwca 2012 roku, gdzie zabito 78 osób.
7 czerwca 2012 roku Kofi Annan oficjalnie przyznał, że jego plan nie odniósł zamierzanych efektów, a Syria pogrążała się w wirze wojny domowej. Powiedział, że rozwiązaniem radykalizującego się konfliktu mogło być powołanie grupy kontaktowej z członkami RB ONZ i liczącymi się krajami arabskimi na czele. Miało to według Annana nie dopuścić do kolejnych masakr w Syrii. Rebelianci ubiegali się u utworzenie stref zakazu lotów nad Syrią i interwencję międzynarodową, jednak nie pozwalała na to postawa Rosji i Chin w RB ONZ, które wetowały wszelkie rezolucje.
Do zbrodni wojennych dochodziło coraz częściej, gdyż rebelianci nie byli w stanie sprostać uzbrojonej w ciężką broń armii Asada, ale ustanowili przyczółki oporu w wielu miastach i wioskach w całej Syrii, co skłaniało siły Asada do atakowania ich przy pomocy czołgów, helikopterów i artylerii.