Antoni Aroński (ur. 24 maja 1919 w Warszawie, zm. 2 października 1998 we Wrocławiu) – polski lekarz, anestezjolog, pionier polskiej intensywnej terapii, kierownik Katedry i Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii Akademii Medycznej we Wrocławiu, doktor honoris causa AM we Wrocławiu i Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.
Życiorys Antoni Aroński rozpoczął w 1939 roku studia w Państwowym Instytucie Medycznym we Lwowie. Po wojennej przerwie uzyskał dyplom lekarza w 1948 roku, na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego. Podjął pracę w II Klinice Chirurgicznej, pod kierunkiem profesora Wiktora Brossa. Po ukończeniu kursu anestezjologicznego zorganizował w klinice dział anestezjologii. Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1951 roku na podstawie pracy Uśpienie dotchawicze w chirurgii klatki piersiowej – uwagi o technice i przebiegu uśpienia, habilitację w 1964 roku na podstawie rozprawy Znieczulenie ogólne w chirurgii serca. W 1958 roku wykonał pierwsze w Polsce znieczulenie do zabiegu na otwartym sercu w hipotermii. W 1963 roku zorganizował na bazie dotychczasowego działu anestezjologii Zakład Anestezjologii, rok później jeden z pierwszych w Polsce, sześciołóżkowy Oddział Intensywnej Terapii. W 1966 roku z jego inicjatywy uruchomiono pierwszą w skali kraju karetkę reanimacyjną.