W wyniku tych działań entuzjazm stopniowo przerodził się w nienawiść, a czas niemieckiej okupacji wspominany był z sentymentem.

Po podpisaniu traktatu ryskiego we wrześniu 1921 roku w Pradze odbyła się narada partii związanych z białoruskim ruchem narodowym. Traktat ryski określono jako rozbiór Białorusi, a strony go podpisujące – za okupantów. Ustalono, że jedyną prawną reprezentacją polityczną na Białorusi jest rząd Białoruskiej Republiki Ludowej z siedzibą w Kownie.

Białoruski ruch partyzancki nie miał jednolitego charakteru politycznego ani ideowego. Zapoczątkowany został na Białostocczyźnie i Grodzieńszczyźnie i w tych też regionach był najintensywniejszy. Wynikało to z dwóch przyczyn. Tu najbardziej odczuto działanie polskich władz i nie znano radzieckiej rzeczywistości. Tam, gdzie była ona lepiej znana, nastroje antypolskie były słabsze, a ruch partyzancki miał antykomunistyczny charakter. Na terenie Białostocczyzny o rozwoju ruchu partyzanckiego przesądziła sytuacja ekonomiczna Białorusinów oraz polityka polskich władz wobec tej narodowości.