W okresie kiszkowskim (1876-1881) Franciszek Tuczyński drukiem ogłosił kilka dzieł, m.in.: Szymek i Handzia (Poznań 1876, wyd. II 1887), Pogadanka o gwiazdach (Poznań 1876, cz. 2 1877), Polskie czasy, błogie czasy (Poznań 1878), Olitypa, czyli ptak stepowy (Poznań 1879, wyd. II Chicago 1887), Handbuch für den geographischen Unterricht in einklassigen Volksschulen der Prowinz Posen (Gniezno 1880), Omrah, chłopiec buszmeński (Poznań 1880) oraz Pobożny bandyta (Poznań 1881). Pisarz, manifestujący w Kiszkowie publicznie swoje propolskie poglądy naraził się ówczesnemu niemieckiemu burmistrzowi, Eickstedtowi, o czym wspomina Tadeusz Pietrykowski, jedyny monografista pisarza.
W Kiszkowie urodziła się 30 września 1879 r. najzdolniejsza córka pisarza – Witosława Aniela, która mieszkając w Barcelonie zajmowała się m.in. tłumaczeniem literatury polskiej na hiszpański. W 1881 r. pisarz ostatecznie opuścił Kiszkowo.
Pomimo krótkiego życia Franciszek Tuczyński stworzył kilkadziesiąt powieści oraz rozpraw popularnonaukowych będąc prekursorem m.in. polskiej oceanografii czy pedagogiki, redagował kilka tytułów prasowych oraz walczył o polskość w trudnym okresie pruskiej dominacji.
Zmarł w osamotnieniu i opuszczeniu 20 czerwca 1890 r. w Mikołowie.