Walter Perry Johnson (ur. 6 listopada 1887, zm. 10 grudnia 1946) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 21 sezonów w Washington Senators.
Życiorys Johnson po ukończeniu szkoły średniej w wieku 17 lat grał w półzawodowej lidze Idaho State League. 9 czerwca 1907 rozegrał perfect game. Podczas występów w niższej lidze był obserwowany przez menadżera Washington Senators Joe Cantillona, który w lipcu sprowadził go do zawodowego klubu. 2 sierpnia 1907 zadebiutował w Major League Baseball w przegranym 2–3 meczu przeciwko Detroit Tigers, w którym od dwóch sezonów występował Ty Cobb. Na otwarcie nowego sezonu 1910 pierwszy uroczysty rzut do Johnsona wykonał ówczesny prezydent Stanów Zjednoczonych William Taft (był pierwszą głową państwa, który wykonał pierwszy rzut).
W 1912 roku Johnson zanotował 32 zwycięstwa, uzyskał ERA 1,32 oraz 303 strikeoutów i w głosowaniu do nagrody dla najbardziej wartościowego zawodnika sezonu zajął 3. miejsce. Rok później przyznano mu nagrodę Chalmers Award (36 zwycięstw, 1,14 ERA, 243 SO, 29 pełnych meczów, 11 shutoutów. W sezonie 1916 rozegrał 369⅔ inningów, w którym nie dopuścił do zdobycia home runa przez drużynę przeciwną (rekord do dziś nie pobity).