Wincenty Jakubowski, krypt.: V. J.; V. J. Exp. S. P., (ur. 18 marca 1751 w Maniewie, zm. 27 września 1826 w Warszawie) – polski tłumacz, poeta, kaznodzieja.
Życiorys Urodził się w Maniewie (w Krakowskiem), jako syn Kazimierza, a brat Józefa. Pierwsze nauki pobierał w kolegium pijarskim w Rzeszowie, a w roku 1765 wstąpił do ich zgromadzenia. Następnie trafił do konwiktu pijarów w Warszawie. Edukację swą kontynuował w kolegiach: w Rzeszowie, w Międzyrzeczu (logika, matematyka i historia naturalna) i Drohiczynie (pełnił tu urząd prefekta). W roku 1785 rozpoczął studia w zakresie fizyki w Wiedniu, a po powrocie do Polski podjął się tworzenia w szkołach zakonnych gabinetów fizycznych wraz z podstawowym wyposażeniem. Ponadto zabiegał o uzupełnianie szkolnych bibliotek. Dotyczyło to zwłaszcza szkoły łomżyńskiej, w której wkrótce objął stanowisko rektora. Niedługo później awansował na rektora nowicjatu w Drohiczynie, następnie w Warszawie wybrano go na stanowisko asystenta prowincji pijarskiej. W roku 1807, już jako moderator tejże prowincji, otworzył zamknięte (wcześniej) szkoły pijarskie w Górze, piastując w nich funkcję rektora. Kilka lat później opuścił Górę, by przenieść się do Warszawy.